OPÊTANIE
Dobrze.
Jackson by³ siê pobawiæ.
Super-bohaterowie.
Ja by³em czarnym Power Rangerem.
A on Batmanem.
W porz¹dku, Jake?
Tak.
Mogê o co spytaæ?
Czas do ³ó¿ka.
- To wa¿ne. - Chod.
Mogê w³o¿yæ robaczki?
Pi¿ama w robaczki jest na dole.
- Mog¹ byæ wozy stra¿ackie? - Robaczki.
- Wozy stra¿ackie. - Robaczki.
Dobrze. Zaraz wracam.
Scenariusz:
Czy to boli byæ nie¿ywym?
Re¿yseria:
- Zwierzê. - Co znowu?
- Powiedzieæ mu? - Chcesz umrzeæ?
Twoja mêtna od piwa sperma dzia³a. Moja siostra jest w ci¹¿y.
- Chcia³a, bym powiedzia³a. - Mówi¹c "nie"?
- Chcia³a czekaæ, a¿ siê urodzi? - Nie jeste w ci¹¿y.
Chyba
nale¿¹ siê gratulacje.
Nie dowiadujê siê pierwszy?
To czarownica. Wystarczy³o, ¿e spojrza³a.
Powiedz co.
Niech to.
Co innego.
No có¿...
Jest w 6. tygodniu. Dziecko urodzi siê...
W czerwcu. Einstein by³ spod znaku Blini¹t.
- Ta Szkotka z Garbage te¿. - Zanie Jake'owi pi¿amê.
Jeli poród siê opóni...
Przestañ, bo wyrzucê ciê przez okno.
- Id pomóc Jake'owi z pi¿am¹. - Te¿ ciê kocham.
Ekstra.
Ju¿ czas na drugiego dzieciaka. Sam mia³em poruszyæ ten temat.
- Czy¿by? - Jasne.
Wemiesz wolne.
- Nie staæ nas. - Wezmê nadgodziny.
Nie chcê, by znowu póno wraca³. Wtedy do niczego siê nie nadajesz.
Bêdzie dobrze.
Teddy znajdzie kogo innego.
Bo¿e!
Wybacz, zapomnia³am. Nic dziwnego, ¿e jeste z³y.
Wcale nie.
Jestem doros³y. Nie powinienem brzd¹kaæ w jakiej marnej kapeli.
Idê siê przebraæ. W³o¿ê co fajnego.
Kocham ciê.
Jestem szczêliwy.
Obiecujê, ¿e nied³ugo przestanê byæ robolem.
To znaczy?
- Ca³y dzieñ obcinam kabelki. - Nied³ugo przenios¹ ciê do biura.
Jeszcze przed koñcem roku.
Gdy siê poznalimy, mówi³em ci wiele o swoich planach.
Chcê by wiedzia³a, ¿e to nie by³y tylko piêkne s³ówka.
Mówi³em powa¿nie.
Nie wysz³am za ciebie,
bo myla³am, ¿e bêdziesz s³awny.
Podoba³ mi siê twój ty³ek w d¿insach.
Nie chcia³em byæ s³awny. Ale nie s¹dzi³em, ¿e bêdê taki...
Jaki?
Czy ja wiem? Zwyczajny.
Oby to by³a dziewczynka. Mam doæ tych pi³ek.
Poza twoimi.
Mylicie, ¿e bêdzie tam jaki fajny, samotny facet?
- A jeli na Viagrze? - Niech sobie bêdzie.
Czeæ, Tommy.
- Co za dzieñ. - Masz.
Harry...
Znasz dziewczyny.
Podoba ci siê tu?
- Wychowywa³em siê niedaleko. - To najlepsza dzielnica Chicago.
S¹siedzi troszcz¹ siê o siebie nawzajem. To rzadkoæ.
Chcesz zostaæ burmistrzem?
- W parku znowu handluj¹ prochami. - Co tu robi Lenny?
- Zaprosi³e go? - Vanessa mnie zmusi³a.
Gdyby sam przyszed³, to co innego. Ale zapraszaæ go!
Gdy ci poder¿n¹ gard³o, nie przychod do mnie.
Nie poci¹ga mnie.
Jestem za ma³o pijana.
Tego siê bojê.
Nie s³yszelicie o operacjach w hipnozie?
Nie wierzê. Ci, którzy mówili, robili to... ot tak sobie.
To jak mogli byæ krojeni skalpelem, nie krwawi¹c i nie czuj¹c bólu?
- Nie widzia³a tego. - Bzdury.
- Nie znasz innego s³owa? - Niedowiarek.
Widzia³am jak facetowi w³o¿ono pod hipnoz¹ grub¹ ig³ê w ramiê.
- Bzdury. - Zmylasz.
Widzia³am na zdjêciu lad po igle.
Nie rozumiem, jak kto wykszta³cony mo¿e wierzyæ w takie zabobony.
Jestem w³aciwie licencjonowan¹ hipnoterapeutk¹.
W³aciwie? To znaczy, ¿e nie masz licencji.
To, ¿e nigdy nie ruszy³e siê z tej dzielnicy, nie znaczy,
¿e gdzie tam nie ma czego, o czym nie wiesz.
Drzwi, których nie otworzy³e. Rzeczy, których nie rozumiesz.
Dobra, udowodnij to. Zahipnotyzuj kogo.
Mnie.
- Nie. - Czemu?
Jeste wrogo nastawiony.
Wygl¹dam na takiego?
Tak.
Dziêki za wietn¹ imprezê.
Dopiero siê rozkrêca. Zrób to.
- No, dalej. - Jeste pijany.
- Nie. - Nie powinno siê
hipnotyzowaæ pijanego.
Rozmieszasz mnie.
B³agam ciê. Owieæ prostaczka.
Namiewasz siê, wiêc nic z tego nie bêdzie.
Bêdê wykonywa³ polecenia. I tak siê nie uda.
No...
Co siê mo¿e staæ?
Zgacie wiat³o.
Odprê¿ siê. Po³ó¿ wygodnie rêce.
Oprzyj siê.
Rozlunij.
Zaufaj mi. Dobrze.
Zamknij oczy.
Oczywicie.
Teraz s³uchaj.
Ws³uchaj siê w otaczaj¹ce ciê dwiêki.
Wyobra sobie, ¿e jeste na widowni.
W kinie.
Jeste sam.
To takie wspania³e, stare kino.
Rozgl¹dasz siê. To ogromna, pusta sala.
Widzisz, ¿e ciany s¹ pomalowane
na czarno.
Fotele
maj¹ czarne obicia.
Na tej czarnej sali
widzisz tylko jedn¹ rzecz. Bia³y ekran.
Na ekranie s¹ litery. Du¿e i grube.
S¹ niewyrane, wiêc przybli¿asz siê do ekranu razem z fotelem.
Jest ci bardzo wygodnie. To twój ulubiony fotel.
Jeste coraz bli¿ej. Wpatrujesz siê w litery.
Jeste odprê¿ony. Twoje nogi i rêce s¹ ciê¿kie i lune.
Jeste prawie w stanie przeczytaæ litery.
Zaczynasz je odró¿niaæ. Napis brzmi: "Sen".
Sen.
Co to by³o?
Co?
- Nic ci nie jest? - Udawa³e?
Dziwaczna historia.
Brawo. Jeste wród 8% szczêciarzy.
- Masz ³zy na policzkach. - Co ona mi zrobi³a? Piæ mi siê chce.
Jakich szczêciarzy?
Tylko 8% populacji
daje siê g³êboko zahipnotyzowaæ. Ka¿dego mo¿na trochê,
ale nie a¿ tak jak jego.
Jak rêka?
- Co? - Wbi³am ci w rêkê agrafkê
i poprosi³am, by krwawi³ z jednej strony.
- I tak siê sta³o. - By³e chêtny do wspó³pracy.
- Dziwne. - Tak by³o?
- Mówi³e, ¿e nie boli. - Powiedz co wiêcej o Joey'm Luce.
O kim?
O ch³opcu, który ciê bi³, jak mia³e 12 lat. P³aka³e i jêcza³e.
- By³e przemieszny. - Cicho.
Wzruszy³em siê.
Joey Luca. Nie myla³em o nim...
- Chodmy ju¿. Dziwnie siê czujê. - Jasne.
Zamknij oczy.
Co siê sta³o?
Przestañ.
Jezu!
- Bo¿e! - Co?
- Mam zwidy. - Co takiego?
Czekaj.
- Nie mogê. - wietnie udawa³e.
Przestañ. To by³o takie dziwne.
Wcale nie. Ale jeli chcesz...
Czu³em siê tak, jakby kto mnie atakowa³.
- Dziêki. - Przepraszam. Ja...
Zaraz wrócê.
Szlag!
Jake...
Nie pisz, tatusiu.
Wszystko dobrze?
Chyba tak.
Nie czujê siê najlepiej.
Nie bój siê tego.
- To by³y halucynacje? - Ca³e mnóstwo.
Zupe³ne k³êbowisko myli. Siedem zg³oszeñ przed lunchem.
To pewnie skutki hipnozy.
Mia³em potworny ból g³owy i pragnienie.
Nie ogl¹daj filmu o potworach! Kim by³a ta kobieta?
Nie wiem. Mo¿e kiedy j¹ spotka³em. Ale nie wygl¹da³a znajomo.
- Przelecia³e j¹? - ¯artujesz?
- Mo¿e chodzi³e z ni¹? - Zazdrosna o zwidy? Skutki ci¹¿y.
- Zadzwoñ do Lisy. - To wszystko przez ni¹.
Niech to odkrêci.
- Szlag! - Nie przeklinaj.
Czekaj, muszê dojæ do siebie.
Nie pi³am jeszcze kawy.
Dobra. Pytasz, czy zostawi³am...
Sugestiê posthipnotyczn¹. Wiem, jak to siê nazywa. Zostawi³a co?
- Nic. - Nie k³am.
Obra¿asz mnie. Znam siê na rzeczy.
Dobra, chcia³em siê upewniæ.
To by³o nieszkodliwe.
- Co? - Zadzia³a³o?
- Co takiego? - Nie powiem.
Przysiêgam...
Zawsze mówi³am, ¿e powiniene mieæ bardziej otwarty umys³.
Powiedzia³am: "Po przebudzeniu twój umys³ bêdzie otwarty.
Jak otwarte drzwi. Gotowy na przyjêcie nowego".
- I jak to dzia³a? - Wczeniej tego nie mówi³am.
- Co siê sta³o? - Jezu!
Spokojnie. Otworzy³am drzwi. Terapeuci to robi¹.
To uwalnia przyt³umione wspomnienia, upione zdolnoci...
Dobra. Pa.
Doæ rozmów.
To ja.
Zadzwoñ. Mog³aby posiedzieæ z Jakiem
- w pi¹tek? - Powiedzia³em mu.
Jak ma na imiê? Dobrze.
Poprosi³abym babciê, ale bêdzie gderaæ. Dzwoni³am do wszystkich.
- Nikt nie mo¿e. - Zadzwoñ do Vanessy.
- Zapytaj Vanessê o Debbie. - Oddzwoñ, pa.
- Debbie to ich opiekunka do dzieci? - Tak.
wietny pomys³. Oby by³a wolna. Sk¹d o niej wiesz?
Od Samanty.
Vanessa? Wychodzicie w pi¹tek?
Czeæ, jestem Debbie.
Kozak.
Tom Witzky.
- Witaj. - Czeæ.
Dziêki, ¿e przysz³a. Jake pi. Zwykle siê nie budzi.
Ma twardy sen. Nie bêdziesz mia³a k³opotu.
pi na górze, kuchnia jest tam.
Czêstuj siê. Siadaj.
Tu s³ychaæ to, co dzieje siê na górze.
- W³¹czyæ ci kasetê? - Mam ksi¹¿kê.
Wrócimy
przed pó³noc¹. - Dobrze.
Wezmê p³aszcz i idziemy.
- Gotowy? - Prawie.
Sk¹d j¹ wziê³a?
To znajoma Vanessy. Jest w porz¹dku.
- Znowu g³owa? - Za du¿o kofeiny.
Chodmy.
Pa.
Ten Damon niele sobie radzi.
Dobrze rzuca, ale w footballu
trzeba jeszcze chcieæ biegaæ.
Zawsze tak by³o.
- W co ty grywa³e? - G³ównie na pianinie.
Chcesz?
Jestem stronniczy, ale mój syn ma wietny sezon
i nikt tego nie widzi. Gdyby dosta³ pi³kê, pobi³by rekord.
Jezu!
Czemu ich nie poliza³e?
Frank twierdzi, ¿e facetowi stoi 2 i pó³ godz. dziennie.
Jemu 3 i pó³.
Po co mi powiedzia³a?
Pewnego dnia wemie spluwê i strzeli mi w ty³ek.
Wsadzi³by do talerza z zup¹, gdyby by³a ciep³a.
- W porz¹dku? - Tak.
Zajdzie dalej ni¿ ja. Spójrz, jak wal¹ na mecz.
Wyprzedzi³ mnie w wieku 14-tu lat. Popieszcie siê tam!
Przestraszy³a mnie.
Ona jest na dole.
Nie wiem. Nie widzia³em jej.
Jake?
- Co jest? - Co siê dzieje.
Samanta mówi, ¿e tam, gdzie jest, jest ciemno.
Kto?
Samanta.
Rozmawia³e z ni¹?
Tak.
- Kiedy? - Ca³y czas.
Gdzie?
Tu, w domu.
To nieprawda.
DALEJ WILKI
- K³amiesz. - Wcale nie.
- Samanta tu by³a?! - Boli.
- By³a tu?! - Puszczaj.
Pójdziesz ze mn¹.
Zabiera go.
Zostaw mnie!
Jake!
- Co jest? - Zabra³a go.
Opiekunka go zabra³a.
Nie ma go.
- Dok¹d biegniesz? - Nie wiem!
Jest tam.
POCI¥G PODSTAWIONY - Jake!
- Tatu! - To on.
Czekaj!
Stój!
Oddaj go.
Gdzie ona jest?! Mów!
- Zostaw j¹. - Mów!
- Spokój! W porz¹dku? - Ona
- porwa³a naszego syna. - Jest twój?
- A Samanta? - Pytam o niego.
- Nie jest twój. - Ja wyjaniê.
Mówiê do niej.
- To twoje dziecko? - Nie.
Mia³a z nim posiedzieæ...
Za to, co zrobi³a, grozi wiêzienie.
- Gdzie chcia³a go zabraæ? - Nigdzie.
- Po co przysz³a na dworzec? - Po¿a³ujesz.
Bo ja tu pracujê. Jestem jej matk¹.
- Co? - Spytajcie
ich o Samantê!
- O kogo? - Moj¹ córkê.
- Uciek³a pó³ roku temu. - Zosta³a porwana.
- On mówi³, ¿e j¹ widzia³. - Zg³osilimy jej zaginiêcie.
- Prowadz¹ ledztwo. I nic. - Mówi, ¿e z ni¹ rozmawia.
W jego domu! To ona?!
- Nie zbli¿aj siê! - Patrz!
- Puszczaj! - Popatrzcie.
To niedorzeczne.
Niech pani spojrzy.
Nigdy jej nie widzia³am.
A pan?
Przykro mi. Nie widzia³em jej.
- Nie! Oni k³ami¹! - Wnosicie skargê?
- Nie. - Tak.
- Co? - Zapomnijmy o tym.
Chodmy do domu.
Odbi³o ci? A jeli zrobi to komu innemu?
- Widzia³em j¹. - Kogo?
Samantê. Widzia³em j¹ u nas na kanapie.
Czemu zatrudni³a Debbie?
Nie mog³am nikogo znaleæ, dzwoni³am i Jake powiedzia³...
Jake, pamiêtasz nasz¹ rozmowê w kuchni?
Szuka³am opiekunki, a ty powiedzia³e,
¿e wiesz o Debbie od Samanty. Pamiêtasz?
Mama zada³a ci pytanie.
Rozmawiasz z Samant¹?
Pamiêtasz, co...
Nie zadawaj mu tyle pytañ. Mów do mnie!
Co powiedzia³e?
- Nic. - U¿yj jeszcze raz tego g³osu.
No, zrób to. Chcê us³yszeæ ten g³os.
No, dalej. Powiedz co tym g³osem.
- Wiem, ¿e potrafisz. - Nie rób tego.
Jak to zrobi³e? Przestañ. Wiem, ¿e potrafisz.
- Zobaczymy, co jest w telewizji. - Rozmawiam z nim.
- O co chodzi?! - A jak mylisz?
Próbujê porozmawiaæ z dzieckiem.
- To nie rozmowa dla piêciolatka. - Nie bój siê.
- Niby czemu? - On mi to powiedzia³.
To siê sta³o tutaj. Tu j¹ widzia³em.
Usiad³em, wzi¹³em pilot, opar³em siê i siê pojawi³a.
Mia³a d³ugie w³osy? Tak?
Proszê ciê!
Nie widzisz jej? Tylko j¹ s³yszysz? Tak w³anie jest?
Przestañ!
Chcê j¹ przywo³aæ. Mo¿e, jeli bêdê cierpliwy...
Pogadaj z ni¹.
Pomó¿ mi.
- Co z tob¹? - Przestañ!
Nie chcê o tym mówiæ. Mamusia siê boi.
Daj g³oniej.
- Co? - G³oniej.
Tom jest w niez³ej formie. Burkn¹³ przemi³e powitanie.
Jednosylabowe. Ale wszystko gra. Mo¿e powinien za¿yæ trochê litu.
Jestem okropna. Wybacz.
Co ci jest?
Mam chatê, wikt i pensjê.
Ale wczenie wstajesz.
Jak przejdê na emeryturê, bêdê mia³ doæ od³o¿one.
Zostanê w³acicielem dwóch domów, a za 5 lat trzech.
Czeæ.
Co wiesz o Samancie Kozak?
Czemu to nazwisko brzmi znajomo?
Szatynka, 17 lat. Kiedy tu mieszka³a.
Tak.
Pamiêtam. Kurt!
Chod tu.
Nic mi nie mówi. Chod!
Znasz córkê Kozaków?
- Debbie? - Tê drug¹. Samantê.
Tê przyg³upi¹?
Uciek³a.
Pamiêtam. Czemu pytasz?
Po prostu...
...wiele o niej myla³em.
Czemu?
Jej siostra zajmowa³a siê Jakiem.
Wyszed³ pierwszy raz od tygodnia. Nie chodzi do pracy.
Sypia po 12 godzin. Jeli nie wróci do pracy, wywal¹ go.
- Nie oddala siê od kanapy. - Czemu?
Bo ona mu siê tam ukaza³a.
Nie dziwiê siê, ¿e to inna kobieta. Tyle ¿e nie¿ywa.
Mówimy o duchu, prawda?
Zmy³a siê w... marcu, z jakim czarnym.
Mieszka³a w naszym domu?
Nie. Jestecie pierwszymi lokatorami.
Tak jakby Tom i Jake nale¿eli do prywatnego klubu.
Co sobie szepcz¹, a jak wchodzê do pokoju, milkn¹.
Wiesz co?
Wynajmij przystojnego ksiêdza, który wska¿e ci drogê.
¯artujê, ale nie do koñca.
Dokuczam Tomowi, ale jestecie wietn¹ par¹.
Zrób co.
Poszukaj pomocy, dowiedz siê, czemu to wszystko siê dzieje.
Nie jeste pierwsz¹, która musi ratowaæ rodzinê wariata.
Tom nie zwariowa³.
Ale¿ tak.
- Chocia¿ sta³ siê interesuj¹cy. - Najnowsze wiadomoci. 211 jardów
w pi¹tek.
Razem 894 jardy,
a zosta³y 2 mecze. Potrzebuje 1 06 jardów, po 53 na mecz.
Ma to jak w banku.
A ty j¹ zna³e?
- Kogo? - Tom pyta³ o dziewczynê Kozaków.
- O tê, która uciek³a. - Tê przyg³upi¹.
Nie u¿ywamy tego s³owa.
- By³a powolna. - "Przyg³upia"?
Zamknij siê,
albo sam zamknê ci mordê.
Zawsze kto musi popsuæ zabawê. Nigdy nie mo¿e byæ mi³o.
Posz³am do parku z Jakiem. M.
Frank? Co tu robisz?
Chc¹ ciê zabiæ.
Ciebie i Maggie.
- Czemu to powiedzia³e? - To porz¹dna dzielnica.
Dobrze siê czujesz?
Sheila w domu?
Pójdê sprawdziæ. Dobrze?
Proszê.
- Czeæ. - Mama w domu? Tata...
Chcesz zobaczyæ, co mam?
Jasne.
Nale¿y do taty?
Nie dzisiaj. Podejd tu.
- Od³ó¿ broñ. - No, dalej.
- Podejd. - Spluwy mnie denerwuj¹.
To zobacz tê!
Nie!
Nie b¹d tam.
Bo¿e.
Posz³am z Jakiem do parku. M.
Frank?
Adam, otwórz drzwi!
Bo¿e.
Pomocy!
Jestem na jawie czy niê? Ratunku!
Bo¿e. Moje dziecko.
¯yje?
Wezmê go na spacer.
Czeæ.
Pos³uchaj. Piêkna muzyka.
Poczekaj.
Nie powinnimy tu byæ. Chod.
Ale fajnie.
Chodmy na lunch.
- Mamo, co to? - Zaraz zobaczê.
Jaki kamieñ.
- Albo medal. - Chyba tak.
S³u¿y³ w...
Wszystko w porz¹dku?
Jak najbardziej.
Mamy sobie pójæ?
Nie musicie. Naprawdê.
To dobrze. Do widzenia.
Ch³opak ma niezwyk³e oczy.
Przewietla nimi.
Ale pani nie.
Mo¿e tatu?
Nie s¹ jedyni.
Niech tatu wpadnie do mnie wieczorem.
Mo¿e siê czego dowiedzieæ.
Pa, Jake.
Pa, Neil.
Ma na imiê Neil.
Spróbuj tak.
Sk¹d to znam?
- Wrócê zaraz po kinie. - Znam to. Znam.
Nie wrócê póno.
"Pa, mamo. Pa, Maggie".
Dobry wieczór. Chyba siê zgubi³am. Szukam Neila.
S³ucham?
Cholera!
Szukam Neila.
Proszê zaczekaæ.
Nie znam jej.
Co pani tu robi? Mia³ przyjæ ojciec ch³opca.
Nie przyjdzie.
Zabi³by mnie, gdyby wiedzia³, ¿e tu jestem. wiruje.
- Co jest? Zamknij drzwi. - Oni te¿.
- Nie mogê pani wpuciæ. - Kto to?
To nie cyrk.
- Zamknij drzwi! - Niech pani idzie.
- Mia³ wypadek? - Nie.
- Dziecko umar³o? - Nie.
- Zabi³? - By³ w hipnozie.
- To jest powód? - To przychodzi
i odchodzi. Jedni maj¹ to 5 sekund, inni ca³e ¿ycie.
On wszystko odbiera. Nie mo¿e tego zatrzymaæ ani spowolniæ.
Nawet tego nie rozumie.
Jakby by³ w tunelu z latark¹, która wieci z przerwami.
Widzi co, ale za krótko, by wiedzieæ co.
Wie tylko, ¿e to jest.
- Jake te¿? - Pani syn?
Ma lepsz¹ latarkê.
Wie, czego on chce?
Kto?
Widzia³ ducha.
- O co go poprosi³? - Nie prosi³a o nic.
Mo¿e nie s³ucha³. O co prosi³a.
Teraz czeka i wcieka siê, ¿e on tego nie robi.
Jeli nie spe³ni jej proby, ona nigdy nie odejdzie.
Zabij j¹!
Nie ma mowy.
Proszê. Tylko 5 minut.
- Tylko 5. - Ani jednej. Nie z³oæ ciê.
Masz koszmary, gdy to ogl¹dasz.
- To nie fair. - Jestem okropna. Wezmê k¹piel.
- Poczekasz? - Dobra.
Sk¹d znam tê piosenkê?
Znam j¹.
Ale zimna.
Nie chcê rozmawiaæ.
Tom, chyba piec zgas³.
Zapalisz go?
Sama to zrobiê.
Powiedzia³em "nie".
Niech to.
Tom?
Proszê ciê.
- Co siê sta³o? - Wystraszy³a je.
ZAGINÊ£A!
Zahipnotyzuj mnie znowu. Chcê siê uwolniæ od tych zwidów.
- Natychmiast! - Wejd. Poznaj Claritê.
Czeæ. Przepraszam.
Mylisz, ¿e mog³aby... Mo¿e?
Tak.
Wiem.
Dziêki.
Zwolnij trochê. I uzbrój siê w cierpliwoæ.
Muszê siê do czego przyznaæ.
Ja, my...
W³anie wypali³ymy jointa.
- Jestem trochê nabuzowana. - Pos³uchaj.
S³uchaj!
Masz zamkn¹æ te drzwi, które otworzy³a w mojej g³owie.
- Teraz! - Dobrze. Zrobiê to.
Zamknij oczy.
Skoncentruj siê tak, jak ostatnim razem.
Ws³uchaj siê w otoczenie, w swój oddech.
Spójrz od ty³u
na powieki. Widzisz co? - Przejd do rzeczy.
Dobrze.
Jeste z powrotem w kinie.
Jest bardzo ciemno.
Widzisz tylko jedn¹ rzecz. Bia³y ekran.
Skup siê na nim. Przybli¿asz siê do niego.
Na ekranie s¹ litery.
Du¿e i grube.
Ale s¹ niewyrane, wiêc zbli¿asz siê do nich.
Kto tu jest.
Sala jest pusta.
- Jest tu kto jeszcze. - Jeste sam.
Nie jestem.
- Twoje stopy s¹ rozlunione... - Nie mogê oddychaæ.
- Twoje rêce s¹ ciê¿kie. - Powietrza.
Spójrz na ekran. Popatrz.
Czytaj.
Widzisz litery.
Spójrz na ekran!
KOP
Co siê sta³o?
Dobrze siê czujesz? Lepiej usi¹d.
Dzia³o siê co okropnego. Mia³e straszn¹ minê.
Chcesz piwa? Co to by³o?
Mam kopaæ.
Czeæ!
Jest tu kto?
Co za ba³agan.
Ciekawe.
Dobrze...
- Czeæ, kotku. Co robisz? - Tata kaza³ mi kopaæ.
Fajnie.
Tom?
- Przestraszy³a mnie. - Ja - ciebie?
Co robisz?
- Mam kopaæ. - Jak to?
- Mam kopaæ. - Kto ci kaza³?
Rozumiem. A co robi Jake?
Pomaga.
- Czemu to robisz? - Woda zmiêkcza ziemiê.
Mo¿esz na chwilê przestaæ?
Odwróæ siê
i spójrz na mnie! - Czego nie rozumiesz? Mam kopaæ.
- Czemu? - Szukam.
Czego?
Pytanie nie brzmi "czego". Oboje to wiemy.
Pytanie, na które, jak widzisz, w pocie czo³a,
szukam odpowiedzi,
brzmi "gdzie?".
Nie martw siê.
- Tam jej nie ma. - Dzwoniê na policjê.
I co im powiesz?
Wypróbuj to na mnie.
Chcê to us³yszeæ.
Co jeszcze?
Chod do domu, pogadamy. Nie jeste sob¹.
To takie typowe!
Co mam zrobiæ?
Wejæ do rodka, usi¹æ przed telewizorem, piæ piwo,
póki nie zasnê, by jutro robiæ dok³adnie to samo? I pojutrze,
popojutrze... - Cicho!
I nastêpnego dnia, i nastêpnego, a¿ w koñcu...
z³apiê siê za pier i umrê?
To jest najwa¿niejsza rzecz,
jaka mi siê przytrafi³a. To jest... najwa¿niejsza rzecz,
jak¹ w ¿yciu zrobi³em.
W ca³ym, g³upim ¿yciu. A ty chcesz, bym przesta³?!
Nie przestanê! Nie ma mowy!
Znam ciê 8 lat. Nigdy tak do mnie nie mówi³e.
Nigdy. Jeli zrobisz to jeszcze raz, przysiêgam...
Mówisz, ¿e jeste zwyczajny i masz g³upie ¿ycie.
Wiesz, co to znaczy?
¯e nasze ¿ycie jest g³upie. Ale ja tak nie uwa¿am.
Wiêc jak mam siê czuæ, do cholery?
Pijesz?
Przykro mi.
Nie jest mi przykro.
- Od kogo? - Od brata. Babcia jest w szpitalu.
Nie, ona...
Co?
Nic.
Co siê sta³o?
Steve, przepraszam, bylimy zajêci. Mia³am... Co?
Tak?
- Jak mi idzie? - wietnie.
Tak mi przykro.
Wiedzia³e.
- Prawda? - Kiedy pogrzeb?
W niedzielê.
Jedmy jak najszybciej.
Mam jechaæ z tob¹?
Bêdzie twoja rodzina.
Czy chcê, by pojecha³ na pogrzeb mojej babci? Ona mnie wychowa³a.
- Nie chcesz jechaæ? - Jestem raczej zajêty.
800 dolarów. Niech to szlag!
Narzêdzia.
To wynajêty dom.
- Halo? - To ja.
- Jak siê masz? - Dobrze.
- A rodzina? - S¹ pijani. K³óc¹ siê.
Powinienem by³ pojechaæ. Jestem dupkiem.
- Masz swoje zalety. Co u ciebie? - Dobrze. O wiele lepiej.
Wszystko jest w porz¹dku.
Ju¿ nie kopiesz?
Nie. Jest w porz¹dku.
Wybacz. Nie powinnam by³a ciê zostawiaæ.
Zas³u¿y³em na to.
- Przyjed tu. Dojedziesz w godzinê. - Nie mogê.
- Czemu? - To s³u¿bowa furgonetka.
- To ja przyjadê. - Nie rób tego. To szaleñstwo.
Muszê koñczyæ.
Podjadê i zatr¹biê. Pa.
- Gotowy? - Bojê siê jechaæ. Chcê tu zostaæ.
Czemu siê boisz?
Z powodu piórek.
Jakich piórek?
Nie wiem. Widzia³em je.
- Popilnujê go. - B¹d grzeczny.
Mamo, poczekaj!
Zapomnia³a tego.
Czeæ.
Pos³uchaj...
Co?
Podejd. Nie s³yszê.
- Mówisz do mnie? - Chcê ci co pokazaæ.
Chcesz pokazaæ co mnie?
Nikogo innego tu nie widzê.
- Co to? - Niespodzianka.
Wspania³a. Nie uwierzysz.
Chod. Strasznie zimno.
- Szczêliwego dnia w. Patryka. - Gdzie niespodzianka?
- Nie masz? - Mam.
- Napij siê. - Mam doæ.
Pij, dupku.
- Nie ma niespodzianki. - Jest.
- Chcemy siê z tob¹ zaprzyjaniæ. - Tak?
- Niby czemu? - Spójrz na siebie.
Patrz. Mo¿esz zdj¹æ kurtkê.
- Napijesz siê? - Nie wolno mi.
Nigdy nie ³amiesz zakazów?
Ja ³amiê.
Gor¹ca z ciebie sztuka.
Zaprzyjanijmy siê.
Mo¿esz mnie poca³owaæ.
Nie tak.
Dobrze.
- Chcê do domu. - Nie teraz.
Bêdê twoim przyjacielem.
- Nie chcê. - B¹d mi³a.
- Popatrz na jej jêzyk. - Nie ma mnie tu.
- Nigdy nie widzia³em trupa. - Nie mogê tu byæ.
- Ohyda. - To niemo¿liwe.
Zakry³e jej twarz plastikiem.
Co teraz?
Co z Adamem?
Mo¿e prze¿yje, mo¿e nie.
Sheila jest w szpitalu.
- Te¿ tam jadê. - Frank...
Przykro mi. Wiem, czemu Adam do siebie strzeli³.
Muszê zawiadomiæ policjê. Nie chcê, by dowiedzia³ siê od nich,
ani by Sheila przeczyta³a o tym w gazecie.
Masz prawo wiedzieæ pierwszy.
O czym ty mówisz?
Chod.
Poczekaj.
Oby to by³o wa¿ne.
Szybciej.
Jak j¹ znalaz³e?
Czy to wa¿ne?
Nie wiesz, czy to byli Adam i Kurt.
Wiem.
Nie masz...
Mówisz jak wir. Wszyscy to potwierdz¹.
To tylko cia³o, a nie dowód.
Ma... w rêce czyje w³osy.
Sprawdz¹ czyje.
Frank...
Musimy zawiadomiæ gliny.
Co mielimy zrobiæ?
To by³ wypadek.
Kiedy ch³opcy nam powiedzieli, ona ju¿ nie ¿y³a.
Sta³o siê. Nie mo¿na by³o nic zrobiæ.
Ale oni mieli... wszystko
przed sob¹.
Wiêc co mielimy zrobiæ?
Kogo chcesz zastrzeliæ?
Niech to szlag.
Chod na górê. Pogadamy.
¯yjê z tym od pó³ roku.
Cholerne 6 miesiêcy!
Mylisz, ¿e co, co powiesz, zrobi jak¹ ró¿nicê?!
- Wyno siê! - Nie.
No ju¿!
Wynocha!
Czeæ.
Niez³a ulewa.
Na to wygl¹da.
Masz chwilkê?
Jestem zajêty.
To wa¿ne.
Nie mam czasu na rozmowy.
Jezu!
Ale pada.
Mówi³em,
¿e nie mam czasu.
- To nie stodo³a. Zamknij drzwi. - Mo¿e zadzwoniê póniej.
Mamy tu problem.
Jak to?
Co robisz z moim domem?
S³ysza³em walenie. Przyszed³em sprawdziæ.
Ale zrobi³e demolkê.
Co z tob¹?
Wszystko doprowadzê do porz¹dku. Chcia³em naprawiæ g³ówn¹ rurê.
Strasznie ciek³a, a nie mog³em dostaæ siê do niej inaczej.
To znaczy spod domu.
Czy¿by?
Du¿o zniszczeñ?
- Trochê. - Mogê siê rozejrzeæ?
Jasne. Nie krêpuj siê.
Lepiej poka¿,
gdzie.
Sami zobaczycie.
Muszê iæ.
Omal bojê siê popatrzeæ. Pij.
Szybko.
G³ówna rura nie biegnie pod domem.
Teraz to wiem.
Szlag.
Na dywan z nim.
Nie patrz. Przekrêæ go.
Szybko!
Z drogi.
Tom?
Jeste tu?
Szlag.
Chcieli ciê zabiæ.
Ciebie i Maggie.
- Jeste ca³a? - Tak.
Morderstwo z zimn¹ krwi¹.
Nie mog³em do tego dopuciæ.
Nie tu.
To porz¹dna dzielnica.
PRZEPROWADZKI
Jake...